Δευτέρα, 28 Μαΐου 2007

Αντίς για τα πόδια...ρόδες!!!


Το δοκίμασα κάποτε...

Βρισκόμουν για δουλειά σε ένα νησί...μέσα στον εργασιακό χώρο υπήρχε μια καφετέρια ντυμένη στα λευκά και κείνο το γαλάζιο της θάλασσας,όμορφος χώρος,σε καλούσε στις πολυθρόνες της...με θέα που ο επισκέπτης μπορούσε να "χαθεί" .

Ένα μόνο ήταν το μειονέκτημα τούτου του όμορφου χώρου...είχε σκαλιά!

Μετά από ώρες δουλειάς ήθελα έναν καφέ κι αντίς να τον πιώ στο γραφείο μου πέρασα δίπλα στο καφέ...με το ποτήρι γιομάτο από το καφέ υγρό στις χούφτες μου άφησα το βλέμμα μου να γιομίσει θάλασσα...
Ήταν τελικά πολύ καλή η ιδέα μου να πιω τον καφέ μου εκεί.

Την ησυχία όμως την "τάραξε" η είσοδος στον χώρο ενός αυτοκινήτου...στύλωσα τα μάτια μου στους επιβάτες του...
Μου έκανε εντύπωση που ενώ ο άντρας βγήκε από το αυτοκίνητο η κυρία δίπλα του δεν έκανε καμιά κίνηση να βγει κι αυτή..απλά περίμενε!

Ο Sam (έτσι τον έλεγαν,το έμαθα αργότερα) αντί να πάει να της ανοίξει την πόρτα πήγε στο πορτμπαγκάζ...τα μάτια μου δεν τους άφηναν...και ξαφνικά πάγωσα....βλέπεται τώρα ερχόταν προς την κυρία μα κυλούσε ένα αναπηρικό αμαξίδιο.

Την βοήθησε να καθίσει...και ξεκίνησαν προς το καφέ.
Όμως η πρόσβαση τους ήταν αδύνατη...είχε σκαλιά!

Την άκουσα να του λέει...κρίμα κι ήθελα τόσο πολύ να πιούμε καφέ εδώ...
πήγαινέ με στο αυτοκίνητο και γύρισε να πιείς τον καφέ σου κι όταν τελειώσεις φέρε και σε μένα,μόνο να κοιτάξεις καλά,να τα δεις όλα γιατί μετά θα μου τα περιγράψεις!

Όλη η συζήτηση γινόταν στα ελληνικά κι ας έμοιαζαν οι δύο τους ξένοι τουρίστες.

Μέσα σε δευτερόλεπτα μπήκα στην θέση της...κι έκαμα αυτό που έπρεπε...σκέφτηκα ...πόσο βάρος μπορεί να έχει ένα καροτσάκι κι η κυρία δεν φαινόταν δα και τόσο βαριά.
Δυο άντρες χρειάστηκαν να βοηθήσουν ώστε να ανέβει και η Μαρία τα σκαλιά ασφαλής.

Έμαθα πως ο Sam είχε έρθει κάποτε στο νησί για διακοπές γνώρισε την Μαρία σε μια ταβέρνα και την ερωτεύθηκε...ναυαγός όπως είπε στην θάλασσα των ματιών της.
Μήτε που έβλεπε το καροτσάκι που η Μαρία ήταν καθηλωμένη από παιδί από ένα ατύχημα...μόνο κοιτούσε τα μπλε μάτια κι άκουγε τις καμπάνες της καρδιάς της.
Τον ερωτεύθηκε κι εκείνη κι από τότε δεν χώρισαν ποτέ...

Τους φίλησα και τους δυο,τους είπα ευχαριστώ κι έφυγα για να συνεχίσω την δουλειά μου...
Ξαναγύρισα όμως γιατί είχα ξεχάσει κάτι σημαντικό να τους πω...από αύριο θα μπορείτε να έρχεσθε εδώ χωρίς το αρχικό πρόβλημα,θα το τακτοποιήσουν οι εδώ υπεύθυνοι...τι όμορφη αγκαλιά ήταν αυτή...!!!

Το ζευγάρι το ξανάδα λίγες ημέρες μετά...όταν πήγα για καφέ...τους χαμογέλασα!
Πήρα τον καφέ μου κι έφυγα.


Όταν επέστρεψα σπίτι μου ζήτησα να μου αγοράσουν ένα ίδιο αμαξίδιο...έτσι το επόμενο πρωί έγινε τα πόδια μου.
Θα "περπατούσα" με αυτό όλο το 24ώρο!!!

Πιστέψτε με ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που είχα κάνει...δεν έφτανα στον νιπτήρα να πληθώ,δεν κατάφερα να ντυθώ μονάχη μου,ο οδηγός του ταξί που κάλεσα για να πάω στην δουλειά μου μόλις με είδε στο αμαξίδιο δυσανασχέτησε (βλέπεται έπρεπε αυτός να το βάλει στο αυτοκίνητο), έκαμα αρκετή ώρα να ανέβω στο γραφείο μου,οι πελάτες με κοιτούσαν με οίκτο.

Όλη η ημέρα πέρασε δύσκολα...το πιο δύσκολο όμως ήταν όταν οι άνθρωποι με κοιτούσαν με συγκαταβατικότητα και νόμιζαν πως πίσω από τα χαζογαμόγελα συμπάθειας έκρυβαν τον οίκτος τους ή και την αποστροφή τους!

Κι όμως ήμουν εγώ...με είχαν ξαναδεί και πάντα ήμουν ίση τους...βλέπεται τώρα έπρεπε να σκύβουν για να μου μιλήσουν.
Κανένας από όσους με είδαν κείνη την ημέρα δεν σκέφτηκε πως είμαι ο ίδιος άνθρωπος που είχαν συναντήσει αρκετές φορές πριν....
Όμως κανένας από αυτούς δεν με ξαναείδε...

Η άσπρη ψυχή είναι που μετράει έλεγε η γιαγιά μου!!!

"kk"
( Γραμμένο μέρες τώρα ετούτο το κείμενο...
Aιτία για την δημοσιεύση του σε τούτον εδώ τον χώρο
μια συζήτηση που είχα λίγη ώρα πριν.)

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007

Κι όμως ....



Κι όμως ήταν πάντα εκεί
Την άκουγα
Την μύριζα στον αέρα
Ωσάν μια λόγχη
Πρόκληση


Καρφωμένη σε τέσσερες άκρες
Σαν σε ουρανό τα’αστέρια
Ντυμένη του ουράνιου τόξου τα χρώματα
Αναμονή


Κι όμως ήταν πάντα εκεί
Ναι αιωρείται
Να ανατριχιάζει
Βήματα μικρά
Η μονοτονία της προσμονής

"kk"

Κυριακή, 20 Μαΐου 2007

Άτιτλο...


Υπάρχουν φορές που...

Οι άνθρωποι σφαντάζουν μικρότεροι από τους
Ανθρώπους

Οι λέξεις γραμμένες πιο μικρές και από τις
Λέξεις

Τα πόδια γινήκαν ρόδες και
το κορμί μοιάζει αντίς οστών να είναι χτισμένο πάνω σε παλιοσίδερα

Και ρωτώ εσένα,
εσένα που σε φωνάζουν Θεό....

Γιατί όλα είναι πιο μικρά σε τούτο τον τόπο?

"kk"

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2007

Αγία Πετρούπολη

Μια πόλη που μετρά τον χρόνο τρεις αιώνες .
Η πόλη με τα μεγάλα ποτάμια,τις λεωφόρους,κανάλια με τοξωτά γεφύρια,εντυπωσιακές εκκλησιές,πάρκα και μουσεία.
Χτίστηκε από τον Μέγα Πέτρο το 1703.
Για διακόσια χρόνια υπήρξε η πρωτεύουσα της Ρώσικης αυτοκρατορίας.
Μια πόλη που γέννησε τον Ντοστογιέφσκι,τον Πούσκιν, τον Τολστόι…
Στην ίδια πόλη γεννήθηκε η μουσική τωνΤσαικόφσκι, Ραχμάνινοφ, Προκόφιεφ…
Η Μέκκα του τουρισμού για την Ρωσία

το ΕΡΜΙΤΑΖ
(Η μεγαλύτερη πινακοθήκη της Ρωσίας….ιδρύθηκε το 1764 για να στεγάσει συλλογή 255 έργων τέχνης)


το
ΡΩΣΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

τον ναό του
ΑΓΙΟΥ ΙΣΑΑΚ
(Χτίστηκε με σχέδια του αρχιτέκτονα Αύγουστου Μονφεράν.Ένας από τους πιο όμορφους ναούς της Ευρώπης με διακόσμηση του 19ου αι)


την
ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ

Και πολλά ακόμη τα όσα ένας επισκέπτης μπορεί να περπατήσει σε τούτη την αγέρωχη πόλη.


Και όμως τίποτε από όλα αυτά δεν μπόρεσα να επισκεφθώ σε τούτη την πρώτη μου επίσκεψη.
Κατάπιαν τον χρόνο μου οι αριθμοί και οι χρόνοι.

Αποστολή εξετελέσθη
Ταξιδεύοντας σε δρόμους που έχω ξαναπερπατήσει
Σε κομμάτια γης που σαν κύκλοι φαντάζουν
Ποτισμένα με θάλασσα και αέρα
Πάντα θα τα φυλάω μέσα μου.

Κύκλοι που ακόμα δεν έκλεισαν
Μα σαν θα έρθει η ώρα
Το κορμί θα βρει την δική του γη
Και η ψυχή θα ταξιδέψει σε άλλες στράτες!

(Την ΚαληΜέρα μου)

“kk”

Τρίτη, 8 Μαΐου 2007

Είναι κάτι μέρες....


Eίναι κάτι μέρες που στο όνειρο ζω...που μοιάζει σα να μη ζω πραγματικά...
εκεί στα σύννεφα ξαπλωμένη...η ψυχή διάφανη γίνεται...

Είναι κάτι μέρες που ξεκινούν πολύ νωρίς κι ο νους τρέχει να αγκαλιάσει όλα εκείνα που η ψυχή,η καρδιά πόθησε...

Είναι κάτι μέρες που γέννιουνται μέσα από το τιτίβισμα ενός αηδονιού μπορεί να γίνει ήλιος λαμπερός και με την ζέστα του να αγκαλιάσει την καρδιά σου...

Είναι κάτι μέρες που τα χέρια τυλίγονται γύρω από το κορμί και ζητούν να σε κρατήσουν παντοτινά μέσα στην θέρμη τους!

Είναι όμως κι εκείνες οι άλλες οι μέρες που γυρεύεις να βρεις τα λάθη σου,που έφταιξες...αν τελικά ήταν το πολύ της ψυχής σου ή το λίγο της...

Είναι εκείνες οι άλλες ημέρες.....

"kk"

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2007

Αλήθεια...!!!



Πολεμώ...
με αντίθεση και αντιστροφή
με ομορφιά και ηδονή
με ερώτηση και ερωτισμό
με φιλοσοφία και δυναμισμό

Είναι οι λέξεις τα ενδύματα των αισθήσεων !!!

Ασπίδα και ξίφος
Ανέποχα...
Αυτογνωσία...μια θάλασα...που δεν σε αφήνει στεγνό.

Κόκκινο
Ζωή
Ένταση
Πυρ





Ξεχείλισμα
Φωτιά
Σελήνη
Σταφύλι


Πρόκληση
Πρόσκληση
Μαγεία
Ομορφιά
Ζωγραφιά
Δέκτης
Παρατηρητής
Τυχερός

Ασήμι
Στοχασμός
Στόχευση
Στόχος
Ασπίδα φυγής

Μπλέ
Χτυπά η καρδιά δυνατά
χαμόγελο
μονόλογος
Βαθύ μπλέ
Μυστικό μεγάλο

Έκφραση
Μέθη
Χρόνος
Φως


Ζητείται ...Αυγή!


Το Ξίφος της Διάκρισης!!!

Μια λόγχη Φωτός και τα αόρατα χνούδια...φανερώνονται!
..............................................

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2007

ΠρωτοΜαγιά


Ο Μαίος πήρε το όνομά του από την ρωμαική θεότητα Maja της οποίας το όνομα προήλθε από την ελληνική λέξη Μαία που σημαίνει μάνα.

Σύμφωνα με την διαίρεση του χρόνου των αρχαίων Ελλήνων ο Μάιος αντιστοιχούσε σε μέρος του Μουνιχιώνα και του Θαργηλιώνα που σημαίνει το μήνα που ο ήλιος καίει και θερμαίνει τη γη.

Οι Αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν την γέννηση των λουλουδιών και τον ερχομό της Άνοιξης.
Ο Ανακρέων έγραψε...

"Pόδον, άνθος των ερώτων
αναμίξωμεν τω Bάκχω
ρόδον, ω+ ωραίον άνθος
ενθέντες τοις κροτάφοις
ευθυμήσωμεν εν τούτοις".

Βέβαια περνώντας τα χρόνια η πρωτομαγιά πήρε κι επίσημη μορφή.
Όμως με το πέρασμα των αιώνων χάθηκε η αρχική έννοια της πρωτομαγιάς και τα έθιμα επιβιώσαν σαν λαικές γιορτές.

Η πρωτομαγιά είναι από τις ελάχιστες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο.



Πρωτομαγιά Του Μαϊου ροδοφαίνεται η μέρα που ωραιότερη φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει πρασινάδες,
αχτίδες, νερά.
Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι παιδιά κι άντρες,
γυναίκες και γέροι ασπροεντύματα,
γέλια και κρότοι,
όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

"Διονύσιος Σολωμός"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

1η Μάη. Εργατική Πρωτομαγιά.

Μέρα γιομάτη από μνήμες
Μέρα αγώνων
Μέρα θυσίας
Μέρα που πρέπει να θυμόμαστε πως οι ιδέες δεν γίνεται να αλλάξουν όπως αλλάζουμε πουκάμισα.

Εδώ πέσαμε. Παιδιά του λαού. Γνωρίζετε γιατί
Γυμνοί κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες
η Ελλάδα τις έραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο
Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα


Είδατε τα πουλιά που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
αγγίζοντας με τα φτερά τους τον ανατέλλοντα πυρφόρου
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν' ανοίγουν στο μέλλον.
Εμείς μερτικό δε ζητήσαμε.
Τίποτα.
Μόνον θυμηθείτε το αν η ελευθερία
δε βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα.
Γεια σας.

"Γ. Ρίτσος"
Μήνα Καλό