Σάββατο, 28 Απριλίου 2007

Άνθρωποι...

Άνθρωποι γέννους θυληκού και αρσενικού.
Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν,μα δεν μπορούν
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν,μα ποτέ τους δεν θέλησαν.

Υπάρχουν άνθρωποι που κρύβονται μέσα στο γυάλινο εγώ τους και που ποτέ δεν νοιάστηκαν ή δεν θέλησαν να σπάσουν το γυαλί και
να προσπαθήσουν να ζήσουν μαζί με άλλους ανθρώπους.


Υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν ότι μπορούν να διαγράφουν ανθρώπους και ποτέ τους δεν κατάλαβαν πως όλοι χρειαζούμενοι είναι.



Μα όσο υπάρχουν άνθρωποι θα φαίνεται το ουράνιο τόξο στον ορίζοντα.Θα κάνουν ταξίδια κοντινά ή μακρυνά,στην απεραντοσύνη της φύσης.


Όσο υπάρχουν άνθρωποι το όνειρο θα παραμένει ζωντανό και οι καρδιές θα κρατούν την ζεστασιά τους.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα λυγίζουν στην θέα ενός πεινασμένου παδιού και οι ερωτευμένοι θα περπατούν με τα χέρια δεμένα.


Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα περπατούν στη βροχή,τα κείμενα θα ρέουν άφθονα και θα αφυπνιστούν συνειδήσεις και θα έρθει το φως.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που
Ζουν

Ερωτεύονται

Γελούν

Δακρύζουν


θα ζουν τις μικρές ή τις μεγάλες ιστορίες τους.

Να θυμόμαστε πρέπει πως όλα σε τούτη τη ζωή δανεικά είναι κι ότι κάθε μέρα ένα μικρό λιθαράκι προσθέτουμε εμείς οι άνθρωποι στο όνειρο.

Όσο υπάρχουν άνθρωποι όλα αληθινά θα φαίνονται και
πάντα θα βαδίζουμε προς το επόμενο όνειρο.


"kk"

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2007

Χρωματίζοντας την νύχτα μου !


Τις δικές μου τις νύχτες αποφάσισα να τις ντύσω με κόκκινο.
Κόκκινο και αστέρια!!!

Καθάριο ουρανό και καλοκαιρινές πανσέληνους.
Xωρίς δακτυλικά αποτυπώματα!

Η νύχτα σήμερα γεννήθηκε μεγάλη
σιωπές
με κρατούν
ξάγρυπνη με τις απίστευτα
δυνατές φωνές τους!

Ναι η νύχτα απόψε μεγάλωσε
κόκκινη βάφτηκε
κόκκινο το χρώμα της προσμονής
χέρια απλωμένα...


Να φυλακίσουν γυρεύουν στις χούφτες τους
όσα πιο πολλά
από κείνα τα μικρά φωτεινά σώματα χωρέσουν.

Ναι η νύχτα απόψε
δεν θα τελειώσει
η νύχτα απόψε αστέρια θα δώσει
κι αν τύχει και πέσουν στο χώμα
χιλιάδες θα γίνουν
να γεμίσουν το σώμα....

"kk"

Τρίτη, 24 Απριλίου 2007

Θάλασσα...




Σταγόνες νερού στο πρόσωπό μου που φέρνει ο θαλασσινός αέρας...
Τα λιμάνια μοιάζουν με όνειρο κι εγώ καταμεσής στο πέλαγος,παλεύω με τα κύματα σαν να προσπαθώ
να φέρω σε πέρας μιαν αποστολή που ονειρεύτηκα.


Οι θησαυροί στα αμπάρια του μυαλού μου λαμπυρίζουν στην κάθε κλεφτή ματιά...
Τα αμπάρια αυτά όμως είναι τεράστια γι'αυτό και μοιάζουν άδεια.
Έτσι κι εγώ εξορμώ με σκοπό να τα γεμίσω πριν έρθει η ώρα να αράξω για πάντα.


Βέβαια γεννάται ερώτημα μεγάλο...σταματά ο άνθρωπος να παθαίνει και να μαθαίνει?
Όπως η ήλιος κινείται αέναα,έτσι κι εμείς συνεχίζουμε ατέρμονα...

Όταν σε χάρτη χαράζεις πορείες στο χρόνο,όταν γυρεύεις να βρεις τον δικό σου τον χώρο.

"kk"

Κυριακή, 22 Απριλίου 2007

Mπορώ....Τα κατάφερε!!!




….και ο καιρός προχωρούσε και το μικρό μας αγόρι μεγάλωνε.
Μεγάλωνε και συνέχιζε τα βραδινά του ταξίδια με την βοήθεια Των μαγικών Χεριών.

Κυλούσε έτσι η ζωή του μεταξύ ουρανού και γης.
Και ποτέ δεν ζήτησε τίποτε άλλο…βλέπεται δεν ήξερε ότι υπήρχε κι άλλο,κι άλλο,κι άλλο…..

(ας πούμε το αγόρι μας Χρήστο)…

Ο Χρήστος μεγάλωσε…κι από αγόρι έγινε αντράκι και συνέχιζε τα ουράνια παιχνίδια.
Όμως τα χρόνια πέρασαν κι ο Θεός έπρεπε να βοηθήσει και άλλα παιδιά να μεγαλώσουν.
Έτσι ήρθε η ώρα που πήρε τον Χρήστο για το τελευταίο του ταξίδι σε κείνο το φωτεινό ποτάμι.
Δύσκολη η ώρα του αποχωρισμού μα δεν γινόταν αλλιώς.
Το ποτάμι το φωτεινό,έγινε ποτάμι δακρύων.
Και ερωτήσεις γεννήθηκαν….

-Έκανα ζημιές? Σε στεναχώρεσα με κάτι? Γιατί να μην Κρατάς κι εμένα μαζί με τα άλλα παιδιά? Πότε θα σταθώ πάλι όρθιος? Πότε θα κλωτσήσω πάλι μπάλα?
Τι θα απογίνω ? Μην με αφήνεις.

-Μην κλαις….Δεν θα κλάψεις ποτέ ξανά και δεν πρόκειται να σε αφήσω.Θα σου στείλω έναν από τους βοηθούς μου.

Πέρασε καιρός και ο Χρήστος τις νύχτες δεν κοιμόταν, μόνο περίμενε…
Κι όσο περίμενε και ο βοηθός Του δεν ερχόταν όλο και πιο πολύ κλεινόταν στον εαυτό του.
Τα μάτια του χάσαν την λάμψη τους…το χαμόγελο εχάθη και τούτο.

Κι εκεί που η ελπίδα μαζί με την προσμονή χάθηκαν,ένα πρωινό τηλεφώνημα σε μια γλώσσα που δεν ήξερε ήρθε να ταράξει την ήσυχη ζωή του.
Χρειάστηκε την βοήθεια της μητέρας του για τούτο το ακαταλαβίστικο τηλεφώνημα


-Ποιος είναι?
-Ιατρός….
- ….
-…….
-……….
-…………..
-………
-……………….
-………
-……………



Λίγη ώρα αργότερα το τηλεφώνημα πήρε τέλος και έπρεπε να εξηγήσει η μητέρα όσα ειπώθηκαν στον Χρήστο.
Όσο πιο συγκρατημένα μπορούσε είπε τα καλά νέα του αγοριού που την κοίταζε με τα μεγάλα του μάτια άφωνο.
Το πρόσωπο του φωτίστηκε,τα μάτια του ξαναβρήκαν την παλιά τους λάμψη!

«Είδες? Είδες δεν με ξέχασε.Έστελε τον βοηθό που τόσο καιρό περίμενα.
Και τώρα θα ξαναρχίσω τα νυχτερινά μου ταξίδια…θα σταθώ πάλι όρθιος!»

Μέρες πολλές πέρασαν μέχρι ο Χρήστος να καταλάβει ότι δεν χρειαζόταν πια να περιμένει να πέφτει η νύχτα για να στέκεται όρθιος.Θα μπορούσε όποια ώρα της ημέρας η της νύχτας να περπατά.

Βλέπεται ο βοηθός ήρθε σαν γιατρός που δούλευε σε ένα μεγάλο νοσοκομείο….μια μέρα που έψαχνε τα γυαλιά του άνοιξε ένα ντουλάπι κι εκεί βρήκε πολλά- πολλά χαρτιά που είχαν το όνομα του αγοριού μας επάνω τους.
Ο γιατρός τα χάσε….τόσα πολλά σημειώματα για ένα παιδί …σκέφτηκε ότι αυτό το παιδί θα πρέπει να ήταν πολύ σπουδαίο και συνάμα το ίδιο γενναίο!!!

Κι έτσι αφού βρήκε τα γυαλιά του κάθισε και διάβασε όσα είχαν γράψει για τον Χρήστο οι άνθρωποι….οι γιατράνθρωποι!

Τα διάβασε ξανά και ξανά…..στο τέλος σκέφτηκε….δεν μπορεί αυτό το τόσο σπουδαίο αγόρι να μην μπορεί να σταθεί όρθιο.
Έτσι έψαξε και βρήκε το τηλέφωνό του και ζήτησε να τον συναντήσει.

Από κείνη την συνάντηση και μετά ,η χαμένη ελπίδα πήρε χρώμα!!!

Το αγόρι μας όμως αυτή τη φορά έπρεπε να δουλέψει σκληρά για τις βόλτες που τόσο πολύ του είχαν λείψει.
Δεν το ένοιαξε όμως…είπε θα μπορέσει και Μπόρεσε !!!
Τώρα το αγόρι της ιστορία μας στέκεται στα πόδια του,παίζει μπάλα,χορεύει γελάει.
Είναι ευτυχισμένο !!!

Mα ποτέ δεν ξέχασε εκείνη την μαγική βόλτα στα αστέρια…
Και κάθε που πέφτει ένα αστέρι από τον ουρανό ξέρει ότι έρχεται να του χαρίσει πιότερο φως!!!


"kk"
(κι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα)

Σάββατο, 21 Απριλίου 2007

Μπορώ...

Σιωπή....

Η νύχτα έπεσε ακόμα μια φορά....
Όλοι βρίσκονται στην αγκαλιά του Μορφέα...αφέθηκαν!
Αφέθηκαν να σκεπαστούν με τα μαγικά πέπλα της νύχτας....
Περνούν τώρα στον κόσμο του ονείρου....
Διαφορετικά τα ονειράτα του καθενός μα συνάμα τόσο ίδια!
Μια στιγμή...δεν κοιμούνται όλοι!!!
Κοίτα,κοίτα καλύτερα....

Ένα παιδί στέκεται έξω....έχει αγκαλιάσει με τα δυό του χέρια το μικρό κορμάκι του.
Το κεφάλι του σκυφτό ανάμεσα στα δυό του γόνατα....ακίνητο!
Άραγε νοιώθει ότι το παρακολουθούν?
Νοιώθει την παρουσία την μαγική που το έχει σκεπάσει με την αέναη σιωπή της?
Νοιώθει πως τούτη τη νύχτα ό,τι κάθε του όνειρο,κάθε του πεθυμιά θα πραγματωθεί?
Νοιώθει πως το μόνο που έχει να κάμει είναι να ζητήσει?
Ξάφνου σηκώνει το κεφάλι ψηλά χωρίς να ξεμπερδέψει τα πόδια του.
Κοιτάζει ψηλά.Κοιτάζει τ'αστέρια....τον σκοτεινό ουρανό...
Ξαφνικά ο ουρανός φωτίζετε...
Μοιάζει σαν να ξεχύνετε από εκεί ψηλά ένα ποτάμι γεμάτο φως ....
Για μια στιγμή φοβήθηκε.
Η μικρή καρδούλα του άρχισε να χτυπά δυνατά.
Ο Θεός σκέφτηκε...Θα δω τον Θεό μου!
Το φωτεινό ποτάμι συνέχιζε να κυλά μέχρι που έφτασε στα πόδια του.
Δεν σάλεψε,δεν μπορούσε να κινηθεί...μόνο περίμενε.

Ξάφνου χέρια μαγικά απλώνονται προς το μέρος του,το αγγίζουν.
Νοιώθει χάδι στο ξανθό του κεφάλι.
Νοιώθει την καρδούλα του να ξαναβρίσκει τον κανονικό της ρυθμό...
Νοιώθει ήρεμο.Προσπαθεί να ξμπλέξει τα πόδια του μα στάθηκε αδύνατο.
Απλώνει τα χέρια ζητώντας βοήθεια.
Θέλει να σηκωθεί,θέλει να σταθεί στα πόδια του,να περπατήσει σε τούτο το ποτάμι.
Θέλει να σταθεί όρθιο ,θέλει να Τον φτάσει.

Μα όσο κι αν προσπαθεί,τα πόδια του αδύναμα να του κάνουν τούτη τη χάρη.
Κοιτάζει τον Θεό του,αγγίζει τα πόδια του....
Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται να κάνει,δεν χρειάζεται να ζητήσει με την φωνή του....
Φτάνει τούτη η άδολη ματιά του.
Νοιώθει τότε δυό χέρια,χέρια μεγάλα,δυνατά,να κρατούν τα δικά του.
Τα δαχτυλά τα μικρά μπλέκονται με τα μεγάλα και να το Θαύμα γίνηκε!

Το μικρό αγόρι στέκεται όρθιο.
Τα χέρια του κρατούν γερά τα άλλα τα χέρια,τα μαγικά χέρια,
Φοβάται....

Είναι η πρώτη φορά που στέκεται όρθιο.
Τα βήματά του ασταθή,η μικρή καρδούλα του γέματη δέος.
Δέος για όλα τούτα που του συμβαίνουν τούτη τη νύχτα!
Περπατά τώρα μέσα στο φωτεινό ποτάμι κι ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό.
Μπορεί να αγίξει τ'αστέρια!

Κάποια στιγμή έχει φτάσει στην κορυφή,χάνεται μέσα στα σύννεφα,μέσα στ'αστέρια,!
Θε μου σκέφτεται μη με αφήσεις ποτέ.
Κράτα μου τα χέρια να μπορώ να στέκομαι όρθιος!
Και τον κρατούσε, του έδειξε όλα όσα τόσα χρόνια δεν ήξερε ότι μπορεί να κάμει με τα πόδια του.

Κι άρχισε το μικρό αγόρι να τρέχει στον ουρανό,
να κλωτσά ένα τόπι,που δεν τον ένοιαζε πως βρέθηκε εκεί,φτάνει που βρέθηκε!
Κι άρχισε το μικρό μας αγόρι να στροβυλίζτε γύρω από το κορμάκι του.
Θεικές μουσικές ξεχύθηκαν από παντού...
Κι άρχισε να χορεύει ,να τραγουδά και να γελάει ευτυχισμένο.

Όμως η ώρα πέρασε και το αγόρι έπρεπε να πάει σπίτι του.
Μελαγχόλησε.Αν τώρα που θα πήγαινε σπίτι του δεν μπορούσε να σταθεί όρθιο?
Κοίταξε προς τον Θεό του ζητώντας πάλι βοήθεια.
Κι ήταν η ματιά του γεμάτη φόβο και προσμονή συνάμα.
Πήγαινε του φώναξε ,πήγαινε κι αύριο θα ξανάρθεις!
Κι έτσι κάθε που η νύχτα έπεφτε το μικρό αγόρι περίμενε να ρθει να τον πάρει,
να του δώσει τα πόδια του....

Και κυλούσε έτσι ο καιρός και το μικρό μας αγόρι έγινε ευτυχισμένο!
Η ευτυχία του ετούτη κρατούσε και την μέρα κι ας μη μπορούσε να περπατήσει.
Ήξερε πως λίγες ώρες μετά θα χόρευε,θα χόρευε και θα γελούσε!

"kk"

(η ιστορία συνεχίζεται...)

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2007

Τι έχετε να δηλώσετε ?



Τι έχετε να δηλώσετε?


Ξύπνημα πρωινό...
O ήλιος παίζει παιχνίδια
με τα σύννεφα....




Τι έχετε να δηλώσετε?
Υπάρχουν στιγμές που ο ήλιος επιβάλει τις αχτίδες του
Άνοιξη!


Ξαναρωτώ...Τι έχετε να δηλώσετε?
Μια περίεργη ζεστασιά απλώθηκε μέσα μου.
Αγάπη!


Με μπερδέψατε...Έχετε να δηλώσετε κάτι σοβαρό?
Όλα σοβαρά και μεγάλα...
απλά πρέπει να τα ψάξεις!


"kk"

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2007

Άκουσέ με !!!





Κύμα αγκαλιάζει την ακτή

Ρυάκια από φως

Όνειρα στις άκριες των χειλιών

Αλάτι και μέλι

Μέλι και αλάτι

Απλά άκουσέ με!



"kk"


Κυριακή, 15 Απριλίου 2007



Όταν συναντηθεί το Ασήμι με το Γαλάζιο και το Κόκκινο,
Θα το νιώσουμε!

Με θυμάμαι να γυρεύω τον τρόπο να ενώσω τούτα τα χρώματα…
Αυτό που δεν είχα σκεφτεί ήταν η μοναδικότητά τους!!!

Ασήμι... σαν μανδύες βουτηγμένους στο χρώμα του
Ασήμι...σαν δόρυ σε χέρια γεμάτα δύναμη
Ασήμι... σαν κάποιες νυχτιές ντυμένες από το φως του φεγγαριού
Ασήμι... σε κάθε σύννεφο


Κόκκινο... σαν την φωτιά
Κόκκινο... σαν το αίμα
Κόκκινο...δαχτυλίδι σαν την σελήνη
Κόκκινο... σαν σταφύλι ώριμο έτοιμο να μας δώσει τους χυμούς του



Γαλάζιο... σαν το χρώμα των νερών που τρέχουν να ανταμώσουν τον ωκεανό τους
Γαλάζιο... σαν το άρωμα που αναδίδουν οι υάκινθοι
Γαλάζιο...σαν το χρώμα που βάφει τον ουρανό μου όταν γυρεύω να τον ανταμώσω
Γαλάζιο...σαν τα χαμόγελα των ματιών σου

Εύχομαι….
Πάντα Ασήμι στο βλέμμα….σταγόνες Κόκκινου και όνειρα ανέσπερα σε φτερά Γαλάζια!

"kk"

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2007

"Γέλιο"



Χιλιάδες χρόνια πριν ένας σοφός άνδρας που λεγόταν Σολομών έγραψε τις περίφημες Παροιμίες.Μεταξύ άλλων είπε,
"Καρδιά χαρούμενη είναι φάρμακο καλό,αλλά θλιμμένο πνεύμα ξεραίνει τα κόκκαλα."

Το γέλιο είναι ισχυρό παυσίπονο.

Επίσης το γέλιο μπορεί να διευκολύνει την αναπνοή!

Το γέλιο είναι το τονωτικό της ζωής.Μας δίνει ενέργεια και ζωντάνια.
Κάποιος είχε πει κάποτε πως το γέλιο είναι η κοντινότερη απόσταση ανάμεσα σε δυό ανθρώπους...έχει έναν τρόπο να τους ενώνει.


"Γελάστε και θα γελάσει κι ο κόσμος."

Πριν από χρόνια αντιλήφθηκα ότι έπαιρνα τη ζωή πολύ σοβαρά.
Αν μάλιστα η σοβαρότητα είχε αναδειχθεί σε Ολυμπιακό άθλημα,η φάτσα μου είναι βέβαιο πως θα φιγουράριζε ανάμεσα στους μεγαλύτερους ολυμπιονίκες.


Έμοιαζα να κουβαλώ στους ώμους μου όλης της ανθρωπότητας το βάρος.
Ο Ζορμπάς μου δίδαξε την ανάγκη να κάνω καμιά φορά καμία τρέλα και ο Murray μου έμαθε πόσο σημαντικό είναι να αντιλαμβάνομαι την κωμωδία που παίζεται γύρω μου.

Εκεί έξω υπάρχει άφθονη κωμωδία κι απίστευτο γέλιο...μια υγιέστερη αναζήτηση!!!


"kk"

Σάββατο, 7 Απριλίου 2007


ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

XΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ






Χρώματα να'ναι η ζωή σας όλη γιομάτη
Ανθρώπους αγαπημένους
Απέραντα γαλάζια
και κείνα τα βότσαλα
να'ναι απαλά στο διάβα σας!!!

"kk"

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2007

Πάσχα


Ήρθε η ώρα...

Σαν ανάσα που έφτασε στο τέλος της
και
ταυτόχρονα μια άλλη γεννιέται!!!



Δεν ξέρω αν στα σοκάκια που θα περπατήσω σήμερα...βρω την ψυχή μου...
αν το κεφάλι είναι ψηλά ή θα κοιτά κάτω...ξέρω μονάχα πως την ανάσταση...
μέσα του την έχει ο καθείς μας.



Μεγαλειώδης η στιγμή όταν η Ανάσταση επιβάλλεται στον θάνατο!


Το Αγιο Φως φωτίζει Χωρίς να καίει!


Όπου κι αν πάτε...ότι κι αν κάμετε...να περάσετε όμορφα!

Kαλή Ανάσταση!!!


"kk"